Politie

De KNVB heeft een scheidsrechter uit Uithuizermeeden voor het leven geschorst, omdat hij kritiek had op de tuchtcommissie. Johan Wildeboer (20) werd bij een wedstrijd in elkaar geslagen, en de twee daders werden voor respectievelijk tien en vier wedstrijden geschorst. Dat vond Wildeboer een beetje weinig, en dat zei hij ook in Het Dagblad van het Noorden. De KNVB is daar niet van gediend en heeft hem nu dus geschorst.

Stel, je wordt in elkaar geslagen. En dan laat je een voetbalbond dat oplossen? Waar hebben we dan eigenlijk de politie nog voor nodig? Bij geweld in de buurt kunnen we het door de wijkvereniging laten opknappen, op het station door de NS en op de sociëteit door het college van rechtsspraak.

Onzin natuurlijk. Aangifte doen van mishandeling, tenminste twintig mensen hebben het gezien, rechtszaak, veroordeling. Ik weet niet precies wat voor straf er op staat. Maar zo moet het. Daar hebben we wetten en politie voor. Johan, misschien kan het alsnog wel!

Sfeer

Het hoort erbij. Ook als musicus moet je je waren een beetje verkopen. Dat dacht ik tenminste, tot afgelopen vrijdag. Toen bezocht ik in de Leidse Stadsgehoorzaal een concert van de heer Grigori Sokolov, een Rus die piano speelt. Hij deed één halfslachtige buiging, ging zitten met een hoofd dat op zwaar weer stond, en speelde de sterren van de hemel. Echt geweldig. Stond op, halfslachtige buiging, begon aan het tweede stuk. Keek daarbij zo kwaad dat je niet zou durven te kuchen, laat staan klappen tussen de delen door.

Vriendin S.: ‘In Nijmegen dreigde hij het concert eraan te geven omdat mensen te veel zaten te hoesten!’

Ik dacht bij mezelf dat dit natuurlijk geen porum was. Geniaal pianospel hoor, maar voor zo’n performance gaan mensen niet lang applaudisseren, en al helemaal niet staan. Mis. Staande ovatie, en zes toegiften. ZES. S.: ‘Eén minder dan in Nijmegen.’ Geweldig. En dan vergeten we even dat het (voor het publiek) op een gegeven moment een sport werd om de oude man ertoe over te halen nog een keer terug te komen. Hoewel, oude man? Hoe oud schat je hem? En wat zegt wikipedia?

Verkeersongelukken

Ik veroorzaak twee keer per week bijna een ongeluk. Niet omdat ik niet kan fietsen, maar omdat ik gediscrimineerd word.

Op maandag- en vrijdagochtend train ik op een zeer onchristelijk tijdstip mijn benen bij de fysiotherapeut van het Diaconessenhuis in Leiden. Een mieterse vent, overigens. Na afloop fiets ik naar huis om te douchen. Dan moet ik langs het Driestar College, een Zeer Gereformeerde school, recht tegenover het ziekenhuis.

Het Driestar College, in de volksmond de ‘rokjesschool’, heeft in haar oneindige wijsheid besloten een Mosquito apparaat bij de voordeur te hangen. Ik begrijp dat wel. Mijn zusje zit op een school in de buurt en ongelovige kinderen schijnen nogal wat rottigheid uit te halen bij het Driestar College.

En toch kan het niet. Ik ben elke keer afgeleid, en kan niet goed op het verkeer letten. Ik ben een respectabele burger van 24 jaar, en ik wil niet lastiggevallen worden door een hoge piep die mensen boven de 30 niet kunnen horen. Lekker is dat! Werken er geen jongere leraren op die school? De leeftijd waarop de Mosquito te hoog gegrepen wordt voor je gehoor schijnt nog samen te hangen met hoe vaak je een dancefeest/festival bezocht hebt. Maar de leraren op de Zeer Gereformeerde School zullen dat toch niet vaker hebben gedaan dan ik?

De Mosquito is een monster van een apparaat dat jongeren straft voor een kleine groep raddraaiers. Het zou verboden moeten worden.

Bekentenis

Ik kijk geen tv-debatten. Ook niet als ze rete-interessant en explosief zijn. Natuurlijk ben ik reuze geïnteresseerd in politiek. Echt. Maar ik kan die debatten niet uitstaan.

Huisgenoot M: “maar het is zo grappig!”

Daarom juist. Dezer dagen wordt er in de tweede kamer gedebatteerd over de regeringsverklaring van het nieuwe kabinet Rutte. Dat gaat over mensen, over voorzieningen, over geld. En omdat er van dat laatste te weinig is maakt het nogal uit welke keuzes dit kabinet zal maken. Maar de dames en heren politici spenderen minstens de helft van hun kostbare minuten spreektijd aan het uitmaken van de tegenstander voor rotte vis. Van alle kanten, naar iedereen. Dat vind ik zo onuitstaanbaar, dat ik niet kijk.

Maar jammer is het wel. Anders kon ik hier nu een leuk stukje tikken in de rubriek ‘spugen’. Ik kan uit de berichten op Twitter opmaken dat het optreden van Stef Blok daarom schreeuwde gisteren. Maar ik heb het niet zelf gekeken, dus kan ik er moeilijk een oordeel over vellen.

Onder andere NOS-redacteur Dominique van der Heijden beschuldigde Blok van jijbakken. Dat is een drogreden waarbij de spreker het argument van zijn tegenstander niet weerlegt, maar alleen zegt dat die tegenstander zelf nog veel slechtere ideeën heeft. Omdat ik dus niet gekeken heb, weet ik niet of de tegenstander in kwestie (Femke Halsema, GroenLinks) verder ging met haar inhoudelijke argumenten. Maar ik vermoed dat zij vooral heel hard jijbak! heeft geroepen.

Heb ik het mis?

Scriptieblog – Geest en Lichaam

Geest: ‘Typically the journalists and sources are “inextricably linked”, working in complementary (if not collusive) ways since each has….’
Lichaam: Hé! Hé! Psst.
Geest: Wat?
Lichaam: Auw.
Geest: Stel je niet aan. Ik moet studeren.
Lichaam: Auhauw!
Geest: Serieus. Ik heb volgende week een deadline.
Lichaam: Niks mee te maken. Ik ben wel vorige week geopereerd, hoor. Auw.
Geest: Het valt best mee. Je kunt toch ook dikke Franse boeken, the new statesman, de krant en Vrij Nederland lezen?
Lichaam: Dat kun jíj, zelfs als ik aan je kop zeur. Studeren kennelijk niet. Zwak hoor.
Geest: Ik moet me concentreren, dit artikel niet alleen lezen maar er ook iets nuttigs over opschrijven. Ooit. Kun je me niet een uurtje met rust laten?
Lichaam: Misschien als je me nog een beetje morfine geeft. Dat was leuk.
Geest: Ja, nee, dat was inderdaad heel verhelderend, qua concentratie.
Lichaam: Nogmaals, heb ik niks mee te maken. Auw.
Geest: Doe niet zo kinderachtig. Toen je net kapot was heb je ook zonder problemen fulltime stage gelopen in Amsterdam.
Lichaam: Zonder problemen! Jij bent goed in vergeten zeg. Nee hoor, toen zat ik je ook danig in de weg. A propos, ga je dat ooit nog aan jezelf toegeven?
Geest: Vandaag niet. En doe niet zo deftig.
Lichaam: Moet je maar niet van die dikke Franse boeken lezen. Ik ben niet ingewikkeld, dat doe je helemaal zelf. Ik heb pijn. En honger.
Geest: Nou wordt hij helemaal mooi! Als jij niet behoorlijk wilt bewegen krijg je ook minder eten. Anders groei je dicht.
Lichaam: Dat kun jij wel allemaal leuk bedenken, maar daar doe ik niet aan. Ik wil evenveel eten als ik altijd wil. Zoals ik al zei, ik ben niet zo ingewikkeld. Jij moest zo nodig gaan skiën.
Geest: Dat is niet eerlijk! Doe ik een keer wat aan sport, ga je verdomme stuk! Ik wil helemaal niet skiën, ik wil fietsen en lopen en rennen en af en toe een beetje dansen. Ik wil geen kapot lichaam!
Lichaam: Wie is er nou kinderachtig?

Onbeleefd – Onbehagen (3)

Het dragen van een boerka is onbeleefd. Dat schrijft de Spectator deze week. Het blad zet zich af tegen die repressieve Fransozen, die het hele kledingstuk verbieden. Net als premier David Cameron vindt de Spectator dat het on-Brits is om mensen te vertellen wat ze wel en niet aan mogen trekken. Maar het dragen van een boerka belemmert vrouwen in hun interactie met andere mensen en is dus ‘rude’. Daarom mag iedereen, volgens de Spectator, wél aardig vragen of de boerkadragende vrouw het onding alsjeblieft uit wil trekken.

Zullen we dit advies ook op moslimhaters toepassen? Het proces tegen Geert Wilders moet nog uitwijzen of het voor van alles en nog wat uitmaken van moslims strafbaar is. In de tussentijd kunnen wij misschien ook gaan zeggen waar het op staat. Kopvoddentaks? Een minister knettergek? Paars-plus een ramp voor Nederland? Ook niet zo beleefd.

En het geeft nogal veel ruis op de politieke lijn. Als Wilders voor de tv-camera’s verschijnt heb ik acute zap-neigingen. Maar als ik hem negeer, hoeveel anderen doen dat dan met mij?

Ik denk niet dat ook maar één Brit aan een boerkadraagster zal vragen om haar boerka uit te trekken. Over dit onderwerp wordt überhaupt nooit echt gesproken. Er wordt over en weer geschreeuwd, en wie het hardste kan roepen heeft gewonnen. Maar de samenstelling van de Nederlandse bevolking is zoals die is en dat zal niet zomaar veranderen, ook niet als Wilders in een kabinet plaatsneemt. Daarom lijkt het me beter om in gesprek te blijven. Als iedereen dat nog op kan brengen.

Scriptieblog – Slaap

Als je er, na vijf jaar, voor kiest om toch echt iets anders te gaan studeren, verwacht je daar iets van. Het laatste jaar van mijn verwoede poging klassieke talen te studeren bracht ik bijna al mijn tijd in de Universiteitsbibliotheek (UB) door. Veelal slapend. Niet omdat ik moe was, nee, ik regelde mijn leven zo dat ik voldoende energie had om te studeren. Om het eindelijk af te maken. Nee, ik sliep omdat mijn ogen dichtvielen boven mijn boeken. Saai!

Dus toen ik de keuze had, ging ik een heel opwindende master doen. Journalistiek en Nieuwe Media. Nooit meer jezelf op je kop geven omdat je op een dag maar 3 pagina’s van je doodgewone Engelse studieboek hebt gelezen. Hoera! Tot zover de theorie.

As it turned out in the interviews, journalists are ambivalent about the… tegen wie speelt Nederland zaterdag eigenlijk? O ja, Japan.
As it turned out in the interviews, journalists are ambivalent about the… die jongen was hier gisteren ook. En daar heb je dinges, hoe heet ie ook alweer? Oh, hij heeft een nieuw vriendinnetje.
As it turned out in the interviews, journalists are ambivalent about the… lekker, dat zand onder mn voeten. Zal ik de zee in rennen? Hey, mijn knie is weer normaal, hoe kan dat nou, de operatie is toch pas in augustus? Omdat je droomt, sukkel! Lezen!
As it turned out in the interviews, journalists are ambivalent about the news value of physical presence. On the normative level, they do not want to let go of the mythic… zzz

Spoor – Piloten

Op Schiphol stappen twee piloten in. Een lange, kaal, pornobaardje. En een kleinere, gedrongen, met een beetje een Brabants uiterlijk.

Hun gesprek gaat langs vrij voorspelbare wegen van ‘waar kom jij nu vandaan’, via aswolk, naar geld.

De lange piloot komt uit Caïro gevlogen. Dat is niet zo ver, maar 4,5 uur vliegen. De kleinere komt wel van ver, uit Paramaribo. Hij hoeft geen gedroogde abrikoos, hij heeft veel gegeten tijdens de vlucht.

Beide heren hebben een tijdje zonder werk gezeten toen de wraak van de IJslandse vulkaangoden boven Europa hing. Het was gek voor hen om zo lang niks te doen. De kleinere kijkt erbij alsof hij dat echt heel moeilijk vond. Ik weet niet hoe het met het inkomen zit, maar die vliegtuigloze weken hebben hem dus niet in staat gesteld eens lekker tijd aan zijn gezin te besteden. En even helemaal tot rust te komen. Gemiste kans.

Wat zijn inkomen in totaal is weet ik wel. Hij vliegt nu negen jaar en verdient iets van 6.000 euro in de maand. Hij vraagt de ander hoe lang het duurt voordat dat 10.000 euro wordt. Als je weinig ziek bent duurt dat ongeveer 16 jaar, weet de lange. Hij zelf bereikte de 10.000 euro na 15 jaar en negen maanden. Dat was heel snel.

Ik had toch piloot moeten worden. Dat schijnt tegenwoordig te kunnen als je brildragend bent.

Spoor – Menopauze

Achter me zitten twee Amerikanen van ongeveer 50 jaar. Amerikanen zijn, zelfs als ze fluisteren, heel goed te verstaan, ook aan de andere kant van de wagon. En nu zitten ze dus vlak achter me.

Zo kom ik erachter dat de ene man een expat is, die tijdelijk in Nederland woont. De andere man is op bezoek. Ze zijn erg blij dat ze elkaar nu eens niet intercontinentaal mislopen. Dan neemt het gesprek een verrassende wending. Opeens gaat het over hun vrouwen.

“Hoe oud is jouw vrouw nu?”
“43, en die van jou?”
“Bijna 49.”

De exacte bewoording is me ontschoten, maar de man met de vrouw van 43 begint over seks. Hij zei het vast subtiel, het blijft een Amerikaan. Of de andere man het nog wel eens met zijn vrouw doet. De andere man zegt dat hij het op de meest onverwachte momenten met zijn vrouw doet. Tenminste, als hij verwacht dat ze geen zin heeft, heeft ze opeens wel zin.

Maar ze is wel in de overgang. De vrouw van 43 is ook in de overgang. Haar man heeft er duidelijk behoefte aan haar symptomen langs de meetlat van de andere man te leggen. Of ze ook soms een opvlieger heeft. Of heel erg begint te zweten in bed. De vrouw van 49 heeft ook dergelijke symptomen. De eerste man is duidelijk opgelucht. Ze stappen uit.

Ik blijf stomverbaasd achter. Natuurlijk, sinds sex and the city is het bespreken van je seksleven in het openbaar niet meer taboe. Maar ik betwijfel of de beide echtgenotes dit gesprek op prijs zouden stellen, als ze ervan wisten.

Spoor – Onbehagen (2)

Ik loop nog steeds met krukken. Het gaat steeds beter, dankuwel. Meestal ga ik in de dubbeldekker die ik dagelijks neem niet naar boven of naar beneden. Er zijn ook een paar stoelen op het middenniveau, bij de deur. Dat is makkelijker. Op de terugweg is het spits, en is het altijd druk. Het station waar ik uitstap is niet het eindpunt van de trein, dus ik kan niet wachten totdat iedereen is uitgestapt. Toch ga ik niet naar de deur voordat de trein helemaal tot stilstand is gekomen, omdat ik bang ben dat mijn knie het bij een schokje van de trein begeeft en dat ik val.

In het halletje staan drie jongetjes. Laten we zeggen dat ze vijftien zijn. Zoiets, in ieder geval. Ze zijn van allochtone afkomst, Marokkaans denk ik. Het is vol, ze kunnen dus niet meer zitten. Als de trein tot stilstand komt (de meeste mensen staan al bij de deur) blokkeren ze het smalle gangpad. Ze willen gaan zitten. “Wacht even”, zeg ik, “ik moet er nog uit!”.

Omdat de trein hier niet erg lang zal stilstaan sla ik eerst niet veel acht op het antwoord. Ik duw, met krukken en al, de jongens opzij en stap voorzichtig uit. Dan pas sla ik steil achterover. Eigenlijk wil ik terug om klappen uit te delen. Maar dan moet ik dat treetje weer op. Naast de wettelijke bezwaren. Onder autochtonen zijn ook klootzakjes van vijftien, houd ik mezelf voor. Op mijn voormalige middelbare school, de witste kakschool in de omgeving, is me ook wel eens iets dergelijks toegevoegd.

Maar toch. “Ga jij me maar lekker pijpen.”

Nu kan ik dus niet meer aan iedereen vertellen dat allochtonen vaak socialer zijn dan Nederlanders. Omdat zij het zijn, die me uit de bus of trien helpen, en mij hun stoel aanbieden. Nu moet ik dat beeld toch weer nuanceren. Misschien hebben mijn ervaringen, de sociale en de hufterige, niets te maken met de afkomst van de persoon in kwestie. Ik hoop het.